Judith Leiber – niebanalna marka z ładnymi zapachami

I kolejna marka w Polsce kompletnie nie znana, a warta poznania, choćby ze względu na nietypowość tego co proponuje (niestety tylko bogatym, choć zapachy można kupić w rozsądnej cenie).

Judith Leiber

Judith urodziła się w Budapeszcie, na Węgrzech, gdzie ona i jej rodzina przetrwała II wojnę światową i Holocaust. W 1946 roku wyszła za mąż za Gersona Brooklyna Leibera, amerykańskiego żołnierza pełniącego służbę w Budapeszcie. Po ślubie wyjechali razem do Stanów Zjednoczonych. Judith Leiber przez następne szesnaście lat pracowała dla kilku firm produkujących torebki, by później razem z mężem założyć własną markę w 1963 roku. Szybko firma stała się bardzo modna wśród bogatej części społeczeństwa, a torby pani Leiber stały się na rynku poszukiwane przez coraz większą liczbę klientów.

Judith Leiber zamiłowanie do projektowania toreb przejawiała jeszcze w dzieciństwie, patrząc z zachwytem jak jej ojciec (często podróżujący po świecie) przywoził jej matce kolejne piękne torby i torebki.
Miała wysoce rozwinięte zdolności plastyczne i wyjątkową wyobraźnię.
Postawiła na torebki typowo wieczorowe o fascynujących kształtach i wzornictwie nawiązujących głównie do przyrody.
W swoich projektach korzystała z takich materiałów jak skóry (często bardzo egzotyczne), srebro i kryształy Swarovskiego.
Torebki marki dostępne są w ekskluzywnych firmowych butikach i najbardziej luksusowych domach towarowych…

 

Torebki Judith Leiber znajdują się w zbiorach : Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, Los Angeles County Museum of Art, a nawet w Muzeum Wiktorii i Alberta w Londynie.
Jej torebki nosiły i noszą wielkie gwiazdy ekranu, pierwsze damy ameryki i wiele sławnych osobistości z całego świata.

Torebki Judith Leiber kosztują średnio od 3 do 5 tys. USD.

W celu obniżenia ceny w ostatnich latach marka zaczęła wprowadzać na rynek więcej torebek z jedwabiu.

I tak jak to zazwyczaj bywa, są często kopiowane i podrabiane.

(Projektantka osobiście ceni sobie torebki marek Bottega Veneta i Gucci.)

Judith Leiber jest jedną z najsłynniejszych projektantek specjalizujących się w torebkach typu minaudiere – nazwa pochodzi od francuskiego słowa oznaczającego „być uroczy” .

W 1993 roku firma została sprzedana, pani Leiber pozostała Prezesem i głównym projektantem przez kilka kolejnych lat; później została już tylko konsultantem firmy. Przeszła na emeryturę w 1998 roku.

Razem z mężem otworzyli prywatne muzeum, w którym znajduje się kilkaset najbardziej znanych modeli marki.

Jak każda marka działająca na rynku mody, również Judith Leiber wypuściła własne zapachy. Szkoda, że już po odejściu projektantki z własnej marki.
Stylistyka opakowań nawiązuje do kształtu torebek produkowanych przez markę.

Zapachy są eleganckie, bardzo kobiece. Pasujące do torebek marki i jej pełnego przepychu stylu.

Niedawno dostałam jeden z jej zapachów – orientalny Judith Leiber NIGHT. Zapach słodki, zmysłowy, przeznaczony na specjalne okazje. Osobiście bardzo mi się podoba, a chciałabym jeszcze Judith Leiber TOPAZ.

Reklamy

Coco Chanel – wspaniała projektantka, intrygująca i mądra kobieta…

Niezaprzeczalnie wielka postać w świecie mody. Niezaprzeczalnie też intrygująca i inteligentna kobieta. Twarda bizneswoman, która tak naprawdę nigdy nie ułożyła sobie życia osobistego tak jakby chciała.

Wiele zawdzięcza jej świat mody, ale również branża perfumeryjna.

Od czasu jej śmierci – 10 stycznia 1971 roku – Dom Mody Chanel prowadzony jest twardą ręką przez inną wyjątkową osobę – Karla Lagerfelda. I bardzo dobrze, bo marka kolejne lata znajduje się w czołówce Domów Mody, a jej odłam zajmujący się zapachami czy kosmetykami wciąż się rozwija zaspokajając najbardziej wybrednych klientów.

Moda zawdzięcza Chanel wiele – uwolnienie kobiet od gorsetów, kostiumiki z pudełkowymi żakiecikami, „małą czarną”, torebkę na łańcuszku czy sztuczne perły…

Branża perfumeryjna zawdzięcza Chanel przepiękne i ponadczasowe Chanel No 5 (1921), Chanel No 22 (1922) czy Chanel Pour Monsieur (1955)… Ale spod marki Chanel weszło na rynek jeszcze wiele pięknych kompozycji, które zaznaczyły swój ślad w historii światowego perfumiarstwa : Chanel No 19 (1970), Coco (1984), Cristalle (1974), Egoiste (1990), Allure (1996) czy Antaeus (1981).

Moje ulubione damskie zapachy od Chanel to No5, No 19, No 22, Cristalle, Coco i Allure.Te, które wchodziły na rynek po 2000 roku nie bardzo mi się podobają, ale nie twierdzę, że są brzydkie. Po prostu marka zbyt się uwspółcześniła i straciła mocarny charakter założycielki.

Byłą mądrą kobietą.

Szalenie podobają mi się wyrażane przez nią publicznie myśli, które odzwierciedlają nieco charakter wielkiej projektantki…

fot. Cecil Beaton (Coco Chanel, lata 60. XX wieku)

Moda – to co dziś ładne, a za kilka lat będzie brzydkie. Sztuka – to, co dziś brzydkie, a za kilka lat będzie ładne.

Kobieta ma tyle lat, na ile zasługuje.

Może się zdarzyć, że urodziłaś się bez skrzydeł. Najważniejsze, abyś nie przeszkadzała im wyrosnąć.

Przemilczenia dzielą bardziej niż nieobecności.

Nie ma kobiet brzydkich, są tylko kobiety zaniedbane.

Prostota jest kluczem do prawdziwej elegancji.

Utrzymuj wysokimi swoje obcasy, swoją głowę i swoje wartości.

Moda przemija – styl pozostaje.

Czarny i biały – oba kolory są pięknem absolutnym. To perfekcyjne połączenie. Ubierzcie kobietę na bal na biało albo na czarno, nie będzie widać nikogo innego.

Pieniądze szczęścia nie dają – dopiero zakupy.

Najlepszym kolorem na całym świecie jest ten, który wygląda dobrze na tobie.

Nie marnuj czasu atakując ścianę z nadzieją, że zamieni się w drzwi.

Luksus musi być wygodny, inaczej nie jest luksusem.

Kobieta, która nie używa perfum nie ma przyszłości.

Perry Ellis – czy marka warta zainteresowania ?

W perfumeriach internetowych dość często można kupić zapachy tej marki, zarówno damskie jak i męskie. Za umiarkowane pieniążki. Często można też spotkać opinie dotyczące tych zapachów, ale czy ktoś wie naprawdę co to za marka ?

perry-ellis_resize

Niezbyt przywiązywałam uwagę do jej produktów, bo mam swoje preferencje. Dla mnie liczy się nie tylko sama kompozycja, ale marka, która za nią stoi. Jest tak ogromna ilość marek wypuszczających na rynek zapachy, że marki, których filozofia, styl czy zaplecze historyczne mnie nie interesują leżą poza kręgiem moich zainteresowań…

Amerykański projektant mody urodzony w 1940 roku w rodzinie z tzw. klasy średniej. Wykształcenie jakie zdobył bynajmniej nie wiązało się ani ze światem mody ani ze światem kosmetyków (specjalizował się w administracji biznesu i handlu).
Po studiach zatrudnił się w branży modowej jako „kupiec”, a po jakimś czasie z tytułu swoich zainteresowań modą został poproszony o zaprojektowanie linii odzieży sportowej dla firmy w której pracował. Nie miał pojęcia o szkicowaniu, ale umiał przekazać w sposób wyraźny swoją wizję.

 

perry-ellis-4

 

W roku 1976 powstała jego pierwsza autorska kolekcja Portfolio.
Zaraz potem przy pomocy udziałowców założył własny Dom Mody, a w roku 1978 otworzył w Nowym Jorku swój pierwszy salon.
W latach 80-tych zaczął się szybki rozwój firmy, która w swoim asortymencie miała odzież sportową, buty, akcesoria i perfumy.
Kierował swoją marką w sposób nietypowy uważając, że moda umiera, kiedy przestaje być zabawą…
Kariera projektanta i założyciela Domu Mody nie trwała zbyt długo. Najpierw na początku lat 80-tych zmarł w wyniku zarażenia AIDS partner Perry Ellisa, a w roku 1986 również na AIDS sam projektant.

Moim prywatnym zdaniem ciężko nazywać markę Perry Ellis „Domem Mody”. Dom Mody to YSL, Chanel czy Dior. Tu mamy do czynienia z handlowcem, który założył markę specjalizującą się w szortach plażowych i wiatrówkach…Na dodatek zmarł 8 lat po otwarciu pierwszego swojego salonu.
Perry Ellis kierował swoim Domem Mody zaledwie niecałe 10 lat i jedynie tyle czasu trwał jego wkład w świat mody, choć marka istnieje nadal na rynku i jest szanowana w branży.

perry-ellis-3

Jak dla mnie historia krótka, niezbyt interesująca i nieszczególnie warta uwagi. Cóż na to poradzę ?
Dlatego też zapachy, które powstają pod szyldem marki Perry Ellis nie pociągają mnie w jakiś szczególny sposób.
Tyleż marek ma ciekawszą historię czy osiągnięcia, że koncentrowanie się na zapachach marki, której założyciel tworzył na rynku przez niecałe 10 lat po czym zmarł nie pozostawiając marki w rękach rodziny, która kultywowałaby jakąkolwiek tradycję jest dla mnie stratą czasu.
Czy marka ma ładne zapachy ? Zapewne. W produktach każdej marki, nawet z niższej półki niż Perry Ellis można znaleźć ładne zapachy.
Mój mąż ma zapach Perry Ellis 360 Black – naprawdę niezły. Ja w swojej kolekcji mam jedynie jedną miniaturę – zapach Portfolio.

 

perry-ellis-6

Pod szyldem marki wypuszczono na rynek ponad 40 kompozycji zapachowych.

Pierwszymi zapachami były Perry Ellis oraz Perry Ellis for Men wprowadzone na rynek w 1985 roku, tuż przed śmiercią projektanta.
Ostatni zapach ukazał się w 2016.
Zapachy marki należą do tzw. średnio półkowych. Dla osób , które po prostu chcą kupić niezły zapach za umiarkowane pieniądze… czemu nie. Dla gustów bardziej wyrafinowanych lub osób takich jak ja, które patrzą na zapach całościowo, poprzez pryzmat marki jaka za nim stoi – niespecjalnie.

Dla mnie liczy się cała marka – jeśli marka mnie nie pociąga, to jej zapachy również mnie nie ciągną.
A w tej marce nie intryguje mnie kompletnie nic i chociaż kupiłam jeden jej zapach dla małżonka, to więcej zakupów kompozycji Perry Ellis nie planuję na pewno…

 

perry-ellis-2

Roberto Cavalli – moda i perfumy

Nie uważam osobiście marki za znaczącą , jeśli chodzi o branżę perfumeryjną, a i sam projektant swoją postacią niezbyt mnie przekonuje do swojej twórczości na rynku mody. W zeszłym roku Roberto Cavalli sprzedał swoją markę i tak kolejna znacząca organizacyjnie zmiana wpłynie zapewne na to co marka na rynku proponuje – od mody począwszy na perfumach skończywszy.
Nazwa Roberto Cavalli jest od lat synonimem przepychu i ekscentryczności. Kreacje projektanta są bardzo rozpoznawalne zarówno z powodu stosowanych materiałów, z których marka korzysta, jak i z częstego zamieszczania na tkaninach wzorów zwierzęcych i patchworku.
Pochodzący z Florencji Roberto (ur. 1940) dorastał w bardzo „stymulującym” środowisku… Jego dziadek, Giuseppe Rossi, był słynnym włoskim malarzem impresjonistycznym i odegrał ważną rolę w rozwoju jego artystycznej smaku.
Mając zaledwie 21 lat, po ukończeniu w Florencji Akademii Sztuk Pięknych, Roberto Cavalli otworzył swoją pierwszą działalność i rozpoczął produkcję swoich strojów.
cavalli

Na zdjęciu : Roberto Cavalli

Pomimo braku entuzjazmu ze strony włoskiej publiczności na swoich pokazach mody, na początku lat 70-tych Cavalli osiągnął swoje pierwsze sukcesy za granicą, zwłaszcza we Francji, wsparty przez Brigitte Bardot i Sophię Loren pojawiające się w St Tropez w sukienkach Cavalli.

1977 rok stanowi ważny punkt zwrotny w życiu osobistym i zawodowym Roberto Cavalli. Zasiadając w jury konkursu Miss Universe, Cavalli spotkał austriacką piękność startującą w konkursie, Evę Düringer, która stała się szybko jego żoną i partnerem biznesowym.

cavalli-3

W latach 80-tych marka straciła na swej popularności, ale zmysł do interesów i pomysły żony projektanta pomogły przetrwać kryzys marki.

W roku 1994 Roberto Cavalli został uznany przez świat mody za najbardziej znanego i cenionego włoskiego projektanta mody.
Ten powrót był pełen świeżych pomysłów m.in. otwieranie nowych butików oraz uruchomienie nowych linii, produkujących akcesoria (torebki, torby, dżinsy) i męską bieliznę.
Punktem kulminacyjnym zamian w marce Roberto Cavalli było stworzenie Just Cavalli, młodej linii mody, którą charakteryzowały skórzane ubrania i bardzo wzorzyste tkaniny.
Cavalli jest pionierem w mieszaniu materiałów, takich jak skóra, denim i pióra, dzięki czemu jego projekty bardzo się wyróżniają. Dla Roberto Cavalli „minimalizm” w modzie jest „straszny” i nie chciał promować takiego stylu. Razem z marką Versace promował modę pełną przepychu, rzucającą się w oczy i rozpoznawalną.

Otwarcie w 1999 roku jego pierwszego sklepu w Nowym Jorku na Madison Avenue, zapoczątkowało sukces Cavalli za oceanem.
W rezultacie, w 2002 roku prestiżowa międzynarodowa organizacja Fashion Group International wybrała Cavalli Projektantem Roku.

cavalli-4

Cavalli postanowił rozszerzyć swoją działalność o dziedzinę gastronomii i rozrywki, otwierając m.in. swoje restauracje. Just Cavalli Caffe we Florencji i Just Cavalli Just Cavalli Club i restaurację w Mediolanie.

Jego szczególny nacisk na młodszych klientów doprowadził do współpracy z renomowanymi światowymi markami odzieżowymi.
W 2007 roku stworzył kolekcję dla mężczyzn i kobiet dla szwedzkiej sieciowej marki H & M.
Roberto Cavalli jest tak integralną częścią marki, że kiedy próbował sprzedać ją w 2008 roku nikt nie odważył się jej przejąć, więc kontynuował zarządzanie sam.

Aby uczcić 40-lecie domu mody w 2010 roku, marka Cavalli uruchomiła specjalną kolekcję ubrań i akcesoriów. Nowa linia była reklamowana przez supermodelkę Gisele Bundchen.

Choć kilka lat temu wycofał się ze sprzedaży, Roberto Cavalli ostatecznie zdecydował się obecnie sprzedać 90% swojej firmy prywatnemu, włoskiemu przedsiębiorstwu Clessidra SGR. „Jestem całkowicie usatysfakcjonowany podpisaniem umowy z włoskim partnerem, który bez wątpienia będzie dalej rozwijać to, co budowałem przez całe życie”, powiedział Cavalli dodając, „Clessidra zapewni firmie fundusze, zarząd oraz zasoby ludzkie, które pozwolą na dalszy wzrost, sprostanie wymaganiom wiecznie ewoluującego rynku dóbr luksusowych”.

Transakcja jest częścią globalnej restrukturyzacji marki.
Nowym Dyrektorem Kreatywnym został projektant Peter Dundas, który pracował wcześniej dla domu mody Emilio Pucci. Kolejną ważną zmianą było ogłoszenie byłego dyrektora generalnego Bvlgari, Francesca Trapani, prezesem. Dyrektor generalny Guerlain i Sephory, Renato Semerari, objął fotel dyrektora generalnego w Roberto Cavalli.

Nowy zarząd wierzy w dalsze sukcesy marki, widząc w niej ogromny potencjał.
Sam Cavalli jest szczęśliwy, że uwolnił się od nękających go co chwila problemów finansowych.

A co dalej z marką ? Moim zdaniem zawsze jak założyciel Domu Mody przestaje go prowadzić, to zmienia się nieco i sam styl i to co marka zaczyna wprowadzać na rynek.
Cavalli miał styl charakterystyczny, rozpoznawalny. Może kiczowaty i nieco agresywny, ale przecież nie każdy musi kochać minimalizm Armaniego czy elegancję YSL.
A co z zapachami marki ?
Jak każdy wielki Dom Mody Roberto Cavalli miał swoje zapachy – zarówno pod szyldem Roberto Cavalli jak i młodzieżowej linii Just Cavalli.

Pierwszy zapach marki Cavalli wszedł na rynek dopiero w 2002 roku.
Był to Roberto Cavalli Woman.
Od tego czasu marka wypuściła prawie 30 zapachów.

Ciekawszymi (w mojej subiektywnej ocenie) są :

Roberto Cavalli Man (2003)
Just Cavalli Her (2004)
Just Cavalli Him (2004)
Serpentine (2005)
Roberto Cavalli Black (2006)
Anniversary (2010)
Roberto Cavalli Eau de Parfum (2012)
Roberto Cavalli Nero Assoluto (2013)
Roberto Cavalli Acqua (2013)
Oud al Qasr (2014)
Paradiso (2015)

Generalnie, oprócz ok. 10 miniatur i zapachu Oud al Qasr nie mam zapachów marki w swojej kolekcji.
Żaden nie zaistniał w branży perfumeryjnej tak, aby być odnotowany w poważniejszych publikacjach. Żaden nie znalazł się nigdy na „listach przebojów” perfumeryjnych. Dlaczego ? Jak dla mnie dlatego, że zapachy są dość zwyczajne. Nowoczesne, ale mało oryginalne. (A może właśnie dlatego mało oryginalne?)

Nie uważam, żeby były brzydkie, bo na pewno nie są. Są dopracowane, w większości w krzykliwych opakowaniach pełnych przepychu i rzucających się w oczy – jak i moda proponowana na rynku przez markę. W końcu wszystko musi do siebie pasować…

Firma zaczęła wypuszczać zapachy na rynek w roku 2002 – jak dla mnie to już ten okres, gdzie w perfumiarstwie zaczyna się liczyć kasa, a nie wizja i kunszt perfumeryjny. Bardziej „wypasione” opakowania kryją w sobie masowe produkty skomponowane pod potrzeby odnotowane na rynku.

Ciuchy marki są dość ciekawe – raczej nie dla elegantek, tylko dla młodych wampirzyc z pokaźnym portfelem.
Będąc swego czasu w Tk Maxx i mierzyłam koszulkę marki (linia Just Cavalli)… Była naprawdę fajna (na wieszaku), ale przyglądając się sobie w lustrze w przymierzalni stwierdziłam, że wyglądam w niej jakbym urwała się z tureckiego bazaru. Zawyżona cena na metce nie przekonała mnie, że będę luksusowa odziewając się w ten ciuch.
Styl – dla amatorek drogich, krzykliwych kreacji. Zaś linia Just Cavalli dla ekscentrycznej młodzieży, ceniącej styl kiczowaty i nieco agresywny.

Na szczęście rynek jest na tyle duży, że każda marka znajdzie swoje miejsce i każdy styl znajdzie swojego nabywcę. Może nie w Polsce, ale w końcu luksusowe marki takich rynków jak nasz raczej pod uwagę w swoim rozwoju nie biorą, a jeden luksusowy butik w dużym centrum handlowym rynku zbytu im zbytnio nie poszerzy…

cavalli-2